Zespół Turnera: lepszy wzrost uzyskują chore urodzone z prawidłową masą ciała
Wprowadzenie: Niedobór urodzeniowej masy ciała należy do charakterystycznych objawów zespołu Turnera (ZT). Około 90% pacjentek rodzi się z masą ciała mniejszą od wartości norm dla czasu trwania ciąży, a blisko 20% z cechami dystrofii wewnątrzmacicznej – masą ciała Ł-2,0 SD lub/i długością...
Saved in:
| Main Authors: | , , , |
|---|---|
| Format: | Article |
| Language: | English |
| Published: |
Termedia Publishing House
2006-06-01
|
| Series: | Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism |
| Subjects: | |
| Online Access: | http://cornetis.pl/pliki/ED/2006/2/ED_2006_2_55.pdf |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Wprowadzenie: Niedobór urodzeniowej masy ciała należy do charakterystycznych objawów zespołu Turnera (ZT). Około 90% pacjentek rodzi się z masą ciała mniejszą od wartości norm dla czasu trwania ciąży, a blisko 20% z cechami dystrofii wewnątrzmacicznej – masą ciała Ł-2,0 SD lub/i długością ciała Ł-2,0 SD (small for gestational age – SGA) Cel pracy: Określenie różnic w przebiegu naturalnego wzrastania dziewcząt z zespołem Tunera urodzonych z niedoborem masy ciała bądź z prawidłową masą ciała. Materiał i metody: Zbadano 157 chorych na ZT, urodzonych o czasie (ł38 tygodni): 80 pacjentek z prawidłowymi wymiarami ciała – masą ciała w zakresie od -0,5 SD do 0,5 SD oraz długością ciała większą niż -2,0 SD (grupa AGA – approporiate for gestational age), 54 z masą ciała równą albo mniejszą niż -2,0 SD oraz długością ciała większą niż -2,0 SD (grupa SGA nieproporcjonalne) oraz 23 z masą ciała i długością ciała równą albo mniejszą niż -2,0 SD (grupa SGA proporcjonalne). Wyniki: Przeprowadzono 275 pomiarów wzrostu i masy ciała spontanicznie rosnących pacjentek AGA oraz 176 i 100 odpowiednio u SGA nieproporcjonalnych i proporcjonalnych. W odniesieniu do wartości referencyjnych dla ZT średni wzrost pacjentek AGA wynosił 0,40±1,02 SD i był znamiennie wyższy (p<0,001) zarówno od wzrostu pacjentek SGA nieproporcjonalnych, jak i proporcjonalnych, wynoszącego odpowiednio średnio -0,21±0,88 i -0,95±0,80 SD. Dziewczęta z ZT urodzone z niedoborem masy ciała ale z prawidłową długością, były znamiennie wyższe (p<0,001) od dziewcząt urodzonych z niedoborem masy i długości ciała. Wnioski: 1. Chore na ZT rosnące spontanicznie uzyskują znamiennie wyższy wzrost, jeśli urodziły się z prawidłową masą i długością ciała. 2. W przebiegu spontanicznego wzrastania dziewczynki z ZT urodzone z niedoborem masy ciała SD i prawidłową długością, uzyskują znamiennie wyższy wzrost od tych pacjentek, u których urodzeniowa długość ciała była obniżona proporcjonalnie do niedoboru masy. 3. Rutynowe uwzględnianie rozpoznania ZT w różnicowaniu przyczyn niedoboru urodzeniowej masy lub/i długości ciała może przyczynić się do wczesnego rozpoznawania choroby. |
|---|---|
| ISSN: | 2081-237X |