Pani buduaru krzywych zwierciadeł

Kanabrodzki omawia Aktorki, wideoteatr „Poza” Lothe i Lachmanna. Jolanta Lothe i Piotr Lachmann inspirują się twórczością Helmuta Kajzara. Kanabrodzki mówi, że „Poza” i teatr Kajzara łączy ta sama Schulzowska homunkulusowa dusza, która uważa się za gwiazdę światowych firmamentów i dryfuje po całej t...

Full description

Saved in:
Bibliographic Details
Main Author: Mateusz Kanabrodzki
Format: Article
Language:English
Published: Institute of Art of the Polish Academy of Sciences 2000-12-01
Series:Kwartalnik Filmowy
Subjects:
Online Access:https://czasopisma.ispan.pl/index.php/kf/article/view/4220
Tags: Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
Description
Summary:Kanabrodzki omawia Aktorki, wideoteatr „Poza” Lothe i Lachmanna. Jolanta Lothe i Piotr Lachmann inspirują się twórczością Helmuta Kajzara. Kanabrodzki mówi, że „Poza” i teatr Kajzara łączy ta sama Schulzowska homunkulusowa dusza, która uważa się za gwiazdę światowych firmamentów i dryfuje po całej twórczości Kajzara, nie zważając na granice poszczególnych utworów, w tym Paternoster, Włosów błazna i Gwiazdy. W wideoteatrze Lothe-Lachmann Gwiazda jest ikoną. Nie wykracza poza gesty z kulturowego kanonu. Sztuczność Gwiazdy jest sztucznością kultury. Gwiazda porusza się w pióropuszach, tak jak człowiek zawsze to robił i będzie robił. Przyjmuje nawet najgłupsze role, aby nie wypaść ze scenariusza zaaranżowanego przez kulturę. Jak aktorka, ale aktorka naturalna. Jej histrioniczność wynika z egzystencjalnej konieczności. Być człowiekiem znaczy być Gwiazdą.
ISSN:0452-9502
2719-2725