سماع در عرفان اسلامی و ارتباط آن با بدعت، غنا و رقص
یکی از مقامات عرفان عملی و آداب صوفیان مقام و ادب سماع است. واژه سماع به معنای شنیدن و در اصطلاح صوفیان گاه بر حرکات موزون پس از سماع نیز اطلاق شده است. در این مقاله چیستی و حقیقت سماع و نسبت آن با بدعت، غنا و رقص مورد بررسی قرار گرفته است. طرح این مسأله از این جهت اهمیت دارد که برخی از منتقدان تصوف...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Format: | Article |
| Language: | fas |
| Published: |
Maarej Research Institute of Revelation Sciences
2020-08-01
|
| Series: | حکمت اسرا |
| Subjects: | |
| Online Access: | https://hikmat.isramags.ir/article_132167_c31af13ca57ab947e959a42aa95640c5.pdf |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | یکی از مقامات عرفان عملی و آداب صوفیان مقام و ادب سماع است. واژه سماع به معنای شنیدن و در اصطلاح صوفیان گاه بر حرکات موزون پس از سماع نیز اطلاق شده است. در این مقاله چیستی و حقیقت سماع و نسبت آن با بدعت، غنا و رقص مورد بررسی قرار گرفته است. طرح این مسأله از این جهت اهمیت دارد که برخی از منتقدان تصوف به جهت اعمال و رفتار برخی از جهله صوفیه و تلقی خاص آنان از مجالس سماع صوفیان، حکم به حرمت آن داده و در اصل تربیت و سلوک عرفانی تردید کردهاند. نگارنده در این مقاله نتیجه گرفته که اولاً سماع صوفیان از مستحسنات صوفیه بوده و بدعت ضلالت و مذموم به شمار نمیآید؛ ثانیاً نسبت موسیقی و غنا عموم و خصوص من وجه بوده و همه اقسام آن حرام نمیباشد و سماع غنای محرّم نیست؛ و ثالثاً نسبت حرکات نمادین و رقص عموم و خصوص مطلق بوده و فقط بخشی از آن که موجب تنزل انسان از مقام انسانیت به حیوانیت است، مورد اشکال است و سماع چنین رقصی محسوب نمی شود. |
|---|---|
| ISSN: | 2383-2916 |