بررسی تطبیقی وجوه هستیشناختی و معرفتشناختی انسان کامل در آرای ابن عربی و ملاصدرا
بحث انسان کامل از بنیادیترین مباحث حوزۀ حکمت و فلسفۀ اسلامی است. اهمیت این بحث از آن روست که انسان کامل حلقۀ واسط میان وجود مطلق و موجود مقید است. با وجود انسان کامل، هستی بسط و گسترش مییابد و کنز مخفی آشکار میشود. این وجه هستیشناختی انسان کامل با ساحت معرفتشناختی او کامل میگردد؛ بدینمعنا که...
Saved in:
| Main Authors: | , |
|---|---|
| Format: | Article |
| Language: | fas |
| Published: |
Razavi University of Islamic Sciences
2016-01-01
|
| Series: | آموزههای فلسفه اسلامي |
| Online Access: | https://ipd.razavi.ac.ir/article_691_1efb74b0e20a47c185da77593db540b1.pdf |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | بحث انسان کامل از بنیادیترین مباحث حوزۀ حکمت و فلسفۀ اسلامی است. اهمیت این بحث از آن روست که انسان کامل حلقۀ واسط میان وجود مطلق و موجود مقید است. با وجود انسان کامل، هستی بسط و گسترش مییابد و کنز مخفی آشکار میشود. این وجه هستیشناختی انسان کامل با ساحت معرفتشناختی او کامل میگردد؛ بدینمعنا که از دیدگاه بزرگانی چون ابن عربی و ملاصدرا عرفانِ به حق جز از طریق معرفت به انسان کامل ممکن نخواهد بود. بنابراین، انسان کامل عامل بسط وجود و نشان معرفت به ذات حق است و از این رو، آیینۀ اسما و صفات پروردگار میباشد. این مقاله با روش تحلیلی ـ تطبیقی، مفهوم انسان کامل را در دو وجه هستیشناختی و وجودشناختی با تأکید بر آرای ابن عربی و ملاصدرا بررسی میکند. فرضیۀ این مقاله آن است که رویکرد این دو بزرگ به مفهوم و کاربرد انسان کامل در معارف الهی، در عین شباهتهای آشکار اختلافاتی نیز دارند؛ اختلافاتی که شاید بتوان مهمترین وجه آن را در نگرش کاربردی صدرا به انسان کامل و اخلاقی نمایاندن او دید تا نگرش ابن عربی که انسان کامل را صرفاً در مقام و ساحتی تجریدی بررسی میکند. |
|---|---|
| ISSN: | 2251-9386 2783-4026 |