تقابل عقل و عشق در شعر حیدری وجودی - فدامحمد رادپور; محمود بشیری; غلامرضا مستعلی پارسا (غالب)
حیدری وجودی، یکی از بزرگ‌ترین شاعرانِ عارفِ معاصر افغانستان است؛ دیوان شعر او ارزش‌مندترین اثر عرفانی شمرده می‌شود، که در تمام قالب‌های شعری (به‌استثنای قالب معاصر) سروده شده و در حوزۀ عرفان جای‌گاه مهم و برجسته را احراز نموده است. یکی از مسائل بنیادی در عرفان، بحث تقابل عقل و عشق است؛ بنابراین، نیاز است که این موضوع مهم در شعر او موردبررسی قرار گیرد. هدف کلی این تحقیق دریافت پاسخ به این پرسش بوده است که: دیدگاه حیدری وجودی راجع به عقل و عشق چیست؟ این تحقیق براساس هدف، بنیادی، براساس داده‌های کیفی، و براساس روش، تحلیلی-انتقادی است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهند که: «تقابل عقل و عشق» در شعر وجودی واضح و روشن است. وی عقل را به دو دسته: جزئی و عقل ایمانی (عشق) دسته‌بندی نموده و به این باوراست که عقل جزوی تَوَهُم‌آور است، نمی‌تواند سرّ حق را بداند؛ ازاین‌رو، شناخت حقیقت جزء با عقل ایمانی (عشق) امکان‌پذیر نیست؛ هم‌چنان به این باوراست که با قیاس و استدلال درک حقیقت امکان‌پذیر نیست؛ زیرا سرچشمۀ استدلال عقل است و عقل متأثر از پیرامون خود می‌شود.