Czy królowa może osiągnąć chrześcijańską doskonałość? Duchowe porady Henryka Bitterfelda z Brzegu dla królowej Jadwigi z Listu dedykacyjnego traktatu „O życiu kontemplacyjnym i czynnym” - Anna Zajchowska-Bołtromiuk (Folia Historica Cracoviensia)
Henryk Bitterfeld z Brzegu dedykował swój traktat „O życiu kontemplacyjnym i czynnym” królowej Jadwidze, odpowiadając na jej pragnienie dążenia do chrześcijańskiej doskonałości. Celem niniejszego artykułu było ustalenie jak sam Bitterfeld ową doskonałość pojmował i czy widział szansę, by stała się ona udziałem polskiej królowej. Odpowiedź na te pytania wpisuje się w kontekst toczących się w XIV wieku dyskusji wokół roli świeckich w Kościele. Wobec kryzysu papiestwa, a szerzej kościelnej hierarchii świeccy zaczęli domagać się podmiotowego traktowania i szukali własnej drogi do pełni chrześcijańskiego życia. W świetle przeprowadzonych analiz Bitterfeld jawi się jako teolog wierny tradycyjnemu pojmowaniu chrześcijańskiej doskonałości, zakorzenionym w teologii św. Tomasza z Akwinu. W jego pismach można jednak dostrzec wpływ środowiska praskiego i nurtów reformatorskich, gdy zachęca on świeckich, w tym polską królową, do wcielanie w życie, w granicach nakreślonych przez ich miejsce w Kościele i obowiązki ich stanu, modelu praktykowanego przez mendykantów, którego sercem jest „vita mixta”, łącząca życie czynne i kontemplacyjne.