„Cogito ergo video”. Wprowadzenie do „Histoire(s) du cinéma” Godarda - Aleksandra Hirszfeld (Kwartalnik Filmowy)
Analizując Histoire(s) du cinéma autorka stawia hipotezę dotyczącą nowej roli autoreferencji, roli, która ujawnia się właśnie w - zapomnianym dziś nieco (zwłaszcza w Polsce) - dziele Godarda. Autoreferencja jawi się tutaj jako figura powtórzenia, a zarazem klucz do zrozumienia historii kina (oraz - do pewnego stopnia - historii tout court). Odniesienie się obrazu do procesu jego własnego historycznego rozwoju prowadzi do wytworzenia specyficznej historiozofii. Histoire(s)... to próba wydobycia historii możliwej, albo raczej: historii jako pewnej możliwości. Nowe spojrzenie na historię polega, w przypadku Godarda, na zaakcentowaniu kwestii możliwości, na ujęciu z perspektywy tej określonej modalności, problemu dziejów. Można powiedzieć, że Histoire(s) du cinéma Godarda opowiada(ją) historię kina jako historię upadku, owa próba rozliczania się z przeszłością, ma jednak przede wszystkim umożliwić zaistnienie tego, co a venir.