Tractatus de proprio sacerdote. Z badań nad świadomością prawną późnośredniowiecznego spowiednika - Tomasz Szurek (Czasopismo Prawno-Historyczne)
W ciągu wieków sposób sprawowania sakramentu pokuty ewoluował. Nierzadko na tle prawa do spowiadania dochodziło do sporu między duchowieństwem diecezjalnym a zakonnym. Spowiedź była wydarzeniem indywidualnym, objętym dyskrecją oraz określonym pewnymi normami ustalonymi przez prawo kościelne. Spowiednik był zobowiązany do przestrzegania różnych tekstów prawnych, które z czasem weszły w skład formującego się Corpus Iuris Canonici. Fundamentalnym postanowieniem w tym względzie był kan. 21. Soboru Laterańskiego IV – Omnis utriusque sexus. Analiza wrocławskiego Tractatus de proprio sacerdote, a także innych tekstów teologiczno-prawnych ukazuje, że kanonem konstytuującym kulturę prawną średniowiecznego spowiednika były także dekrety Dudum a Bonifacio. Super cathedram oraz Vas electionis. Zbiór ten był poszerzany przez inne bulle papieskie, różne komentarze, glosy, summy i traktaty spowiednicze.