Przekształcanie historii w filmie - William Guynn (Kwartalnik Filmowy)
W niniejszym eseju autor odnosi się do dwóch grup zagadnień. Po pierwsze zastanawia się, jaka jest relacja między narracją historyczną a przeszłością i jakimi modelami narracyjnymi posługują się historycy oraz filozofowie historii. Po drugie bada, jak filmy przekształcają przeszłość historyczną i jakie są różnice między historycznymi strategiami w dyskursach filmowych w opozycji do pisanych. Najważniejszym punktem odniesienia jest tu trzeci tom dzieła Ricoeura Time and Narrative, pod tytułem Narrative Time. Ricoeur określa powinności historyka. Ma on wiernie rekonstruować przeszłość, przede wszystkim szukając wsparcia w dokumentach jako śladach tego, co było. Modele historycznej mimesis Ricoeur identyfikuje, odwołując się do Platońskiej koncepcji „najwyższych rodzajów”, w zależności od stosunku historyka do badanej przeszłości: przeszłość może być traktowana jako to, co tożsame, to, co różne, i to, co analogiczne. Kolejno omawiane przez Ricoeura stanowiska Collingwooda, Certeau i White’a są egzemplifikacją powyższych modeli dyskursu. Następnie Guynn zastanawia się nad tym, jak funkcjonuje filmowy dyskurs historyczny, odwołując się do teorii filmu. Pod tym kątem analizuje dwa filmy historyczne: dokument montażowy Upadek dynastii Romanowych radzieckiej reżyserki Esfir Szub oraz fabularną Podróż komediantów Theo Angelopoulosa.