بررسی تاثیر روش‌های یاددهی-یادگیری فعال بر توسعه قابلیت‌های دانشجویان (مطالعه موردی: دانشگاه بابل، عراق) - مصطفی غزال; محمدعلی نادی; صالح صاحب کاظم; فرانک موسوی (مجله علوم تربیتی)
فرآیند یادگیری و توسعه قابلیت‌های فراگیران، به مشارکت فعال آنها در آموزش بستگی دارد. لذا مطالعه پیش‌رو، با هدف ارزیابی روش‌های یاددهی-یادگیری فعال در توسعه قابلیت‌های دانشجویان انجام شد. مطالعه از نوع کاربردی و پیمایشی بوده است. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه بابل در عراق بودند که با استفاده از فرمول کوکران تعداد 145 نفر بعنوان اعضای نمونه انتخاب و با روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، "پرسشنامه مشارکت دانشجویی (SEQ)" بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها از طریق تحلیل مسیر و مدل معادلات ساختاری و با کمک نرم افزار لیزرل انجام شد. برحسب نتایج به دست آمده، اکثر دانشجویان روش‌های یاددهی-یادگیری فعال را در رشد قابلیت‌هایشان موثر دانستند. بین روش‌های یاددهی یادگیری فعال و بهبود قابلیت‌های دانشجویان، رابطه مثبت و معنی‌دار وجود دارد. روش‌های یاددهی-یادگیری فعال منجر به افزایش قابل توجهی در قابلیت‌های دانشجویان شده است که نشان‌دهنده کارایی و اثربخشی چنین روش‌هایی است. یادگیری فعال درها را به روی یادگیری عملی باز می‌کند و افراد را قادر می‌سازد تا تحقیق کنند، خارج از چارچوب فکر کنند و خودشان راه‌حل‌های عملی برای مشکلات ارائه دهند.