رابطه میان مدیریت دانش مرتبط با زلزله و تاب‌آوری (مطالعه موردی: داوطلبان آموزش‌دیده محله سرآسیاب کرمان) - سید سجاد حسینی; حسن صفرنیا; محمد مهدی پورسعید (جغرافیا و مخاطرات محیطی)
در طی چند دهه اخیر، جوامع جهانی برای کاهش خسارات ناشی از وقوع بلایای طبیعی و افزایش تواناییهای اجتماعات محلی سعی در غنا بخشیدن به رویکردهای مدیریت بحران داشتند. به دنبال این تلاش‌ ها، در کنفرانس بین‌المللی هیوگو در ژاپن، تاب ‌آوری جوامع محلی به‌عنوان رویکردی جامع مطرح شد. علاوه براین، بر دانش نیز به‌عنوان ابزاری برای دستیابی به مدیریت بلایای طبیعی اثربخش و کارا، و در پی آن رسیدن به تابآوری تأکید شد. از طرف دیگر چون شهر کرمان از نظر وضعیت نسبی بودن خطر زلزله در سطح بسیار زیاد درجه بندی شده است، هدف کلی از این تحقیق رابطه میان مدیریت دانش مرتبط با زلزله و تاب‌ آوری می‌باشد. روش تحقیق توصیفی- پیمایشی از نوع همبستگی بوده که برای جمع‌آوری داده‌ ها از پرسش‌ نامه استفاده گردید. پرسش‌ نامه مورد استفاده در این تحقیق محقق ساخته می‌باشد که روایی آن توسط استادان راهنما و مشاور و دیگر متخصصین تأیید گردید. همچنین ضریب پایایی پرسش‌نامه ۸۵۱/ برآورد گردید. نمونه آماری این تحقیق ۱۰۳ نفر می‌باشد که با استفاده از جدول مورگان و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. برای تجزیه ‌وتحلیل داده‌ ها از آزمون ‌های تی تک نمونه ‌ای، تی دو نمونه ‌ای، آنوا و همچنین از آزمون ضریب همبستگی پیرسون برای تأیید یا رد فرضیات استفاده شد. نتایج نشان داد که میان مدیریت دانش مرتبط با زلزله و تاب ‌آوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ علاوه بر این تمامی فرضیات فرعی نیز مورد تأیید قرار گرفتند. از طرفی دیگر نتایج حاصل از مقایسه میانگین ‌ها حاکی از آن است که میانگین مدیریت دانش بین دو گروه زن و مرد تفاوتی ندارد، اما میانگین مدیریت دانش در گروه ‌های باتجربه و بی‌ تجربه، تحصیلی و سنی متفاوت است و میانگین تاب ‌آوری در بین تمامی گروه‌ها متفاوت است.