بررسی مبنای علم‌الحروف و ارتباط آن با خوشنویسی در نوشتار سنت‌گرایان - حسین قنبری احمدآباد (هنر و تمدن شرق)
مهم‌ترین ادعای سنت‌‌گرایان در باب خوشنویسی، ساحت معنایی یا رمزپردازی است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی مبنای رمزپزدازانة خوشنویسی از منظر سنت‌‌گرایان است. در واقع سؤال اینجاست‌ که از منظر سنت‌‌گرایان، ساحت معنایی و رمزپردازی خوشنویسی چگونه است و این مبنا، چه ارتباطی با سنت دارد؟ این پژوهش فرض می‌‌کند که علم‌الحروف، اساس رمزپردازی خوشنویسی از منظر سنت‌‌گرایان و روش پژوهش، به‌صورت توصیفی- تحلیلی است و تلاش بر آن است تا به استناد نوشته‌‌های سید حسین نصر، تیتوس بورکهارت و نیز شووان و گنون به مبنای رمزپردازی در نوشتار سنت‌‌گرایان بپردازد. در بخش اول، مبنای رمزپردازی سنت‌گرایان و ادعاهایشان در باب ساحت معنایی خوشنویسی، مطابق نوشته‌‌هایشان بحث خواهد شد. بخش دوم، به بررسی مبنای رمزپردازی سنت‌‌گرایان (علم‌الحروف) در جهان اسلام می‌‌پردازد. در نتیجه، می‌‌توان گفت، سنت‌‌گرایان در خوشنویسی، معنای حروف زبان را مد نظر قرار می‌دهند و رمزپردازی مورد نظرشان در خوشنویسی، مربوط به حروف زبان و جفر (علم‌الحروف) و نه الزاماً خوشنویسی است. در واقع این رمزپردازی بیش از آنکه به خوشنویسی ارتباط داشته باشد، پدیده‌‌ای زبانی (مربوط به حروف) است. در عین‌ حال، بخش دوم نشان خواهد داد که مبنای علم‌الحروف متناقض بوده و در جهان اسلام قابل پذیرش نیست. در نتیجه، ادعای رمزپردازی سنت‌‌گرایان در هنر خوشنویسی قابل ‌دفاع نیست.