اثربخشی مداخله قانون‌پذیری بر خودکنترلی جنسی و بهزیستی روان‌شناختی زنان مجرم - مریم شاهوردی; سیده اسماء حسینی; مهدی عباسی; روشنک خدابخش پیرکلانی (فصلنامه فرهنگی- تربیتی زنان و خانواده)
قانون‌پذیری، سازه‌ای است که می‌تواند منشأ فرهنگی، اجتماعی و روان‌شناختی داشته باشد و پیامدهای مختلفی نیز برای افراد دارد که بسیاری از این پیامدها مرتبط با سلامت روانی افراد است؛ بنابراین، شناخت تأثیر قانون‌پذیری بر متغیرهای مرتبط با سلامت روانی مانند بهزیستی روان‌شناختی و خودکنترلی جنسی از اهمیت خاصی برخوردار است. به همین دلیل، در این پژوهش یک مداخله قانون‌پذیری طراحی شده است. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی مداخله قانون‌پذیری بر خودکنترلی جنسی و بهزیستی روان‌شناختی در زنان زندانی است. طرح پژوهشی استفاده شده در این پژوهش یک طرح تک آزمودنی است. به‌منظور اجرای پژوهش، سه نفر از زندانیانی که بر اساس‌نامه دادگستری و معاونت کیفری شهرستان قم به کلینیک‌های مربوطه ارجاع داده شده‌ بودند انتخاب شدند. سپس هر سه نفر تحت 6 جلسه مداخله قانون‌پذیری قرار گرفتند و در قالب یک پژوهش با طرح ABA، پرسش‌نامه بهزیستی روان‌شناختی ریف (1989) و پرسش‌نامه خودکنترلی جنسی اسماعیلی (1394) را به‌عنوان آزمون‌های خط پایه، حین اجرا و پیگیری (2 بار بافاصله 1 ماه) تکمیل کردند. داده‌ها به روش توصیفی و بر اساس تحلیلی بصری (سطح، روند، تغییرپذیری) تحلیل شد. نتایج نشان داد که مداخله قانون‌پذیری بر بهزیستی روان‌شناختی و خودکنترلی جنسی زنان زندانی اثر مثبت دارد. بنابراین به نظر می‌رسد که با اجرای مداخلات مربوط به قانون‌پذیری به ارتقای بهزیستی روان‌شناختی و خودکنترلی جنسی زنان زندانی کمک کرد. به همین دلیل، پیشنهاد می‌شود که این مداخله در برنامه‌های آموزشی و فرهنگی مرتبط با زندان‌ها گنجانده شود.