Analiza objawów cukrzycy typu 1 u dzieci i młodzieży w momencie zgłoszenia się do szpitala - Dariusz Jasiński; Olgierd Pilecki; Katarzyna Robak-Kontna; Maria Żbikowska-Bojko (Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism)
Wprowadzenie: Cukrzyca typu 1 jest jedną z najczęstszych przewlekłych chorób autoimmunologicznych. Cel pracy: Przeanalizowanie objawów towarzyszących okresowi rozpoznania cukrzycy typu 1. Materiał i metody: Materiał stanowiło 37 pacjentów (21 chłopcowi 16 dziewcząt), w wieku od 1,83 do 19,75 roku, u których rozpoznano cukrzycę w 2000 r. (największa liczba nowych zachorowań). Do analizy statystycznej użyto testu t-Studenta.Wyniki: Najczęstszymi symptomami choroby w momencie rozpoznania były: uczucie suchości śluzówek występujące u 95% badanych, polidypsja u 84%, poliuria u 65%, ubytek masy ciała u 49%, moczenie nocne u 27% chorych. Z objawami ciężkiej kwasicy ketonowej, klinicznymi: i biochemicznymi, trafiło do szpitala 9 dzieci. W stanie ogólnym dobrym i średnim przyjętych zostało 28 dzieci. Nie stwierdzono istotnych zaburzeń jonowych i nasilonej kwasicy metabolicznej. Okres obserwacji objawów występujących u dzieci przyjętych w stanie ciężkim był krótszy w przypadku osób zamieszkałych na wsi (średnio 9 dni), w stosunku do pochodzących z miasta (18 dni). Nie zaobserwowano takich różnic u dzieci przyjętych w stanie średnim. Różnice istotne statystycznie dotyczyły średniej wartości: HbA1c, pH i HCO3. W 3 przypadkach rozpoznanie cukrzycy było poprzedzone wykluczeniem innych chorób, w dwóch hiperglikemia stwierdzona została przypadkowo.Wnioski: 1) Objawy ciężkiej ketokwasicy i stan zagrożenia życia stwierdzono u1/4 chorych. 2) W praktyce lekarza pediatry w diagnostyce różnicowej częściej należy brać pod uwagę rozpoznanie cukrzycy. 3) Krótki okres obserwacji objawów ciężkiej ketokwasicy u pacjentów z terenów wiejskich oraz nietrafne wstępne rozpoznania cukrzycy wskazują ciągle na niedostateczną wiedzę w tym zakresie. 4) Mniej niż połowa chorych zgłasza się ze swoimi dolegliwościami do lekarzy POZ.