Yargı ve Emniyet Mensupları Bağlamında Kadına Yönelik Şiddet - Sefa Nur Yılmazer; Ruken Macit (Sosyolojik Bağlam Dergisi)
Kadına yönelik şiddet, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin bir sonucu olarak tarihsel süreç içerisinde kendini göstermektedir. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü’nün (OECD) şiddet verilerine göre, Türkiye hem OECD hem de G20 ülkeleri arasında kadına yönelik şiddetin en fazla görüldüğü ülkedir. Bu bağlamda, araştırmanın amacı Türkiye’de yargı ve emniyet mensuplarının bakış açısı ile kadına yönelik şiddet olgusunu sosyolojik açıdan incelemektir. Bu çerçevede, Gaziantep’te görev yapan beş hâkim, beş savcı, beş avukat ve beş polis olmak üzere toplam 20 yargı ve emniyet mensubu ile nitel araştırma yöntemi kullanılarak görüşmeler yapılmıştır. Araştırmanın temel problemleri; Türk Ceza Kanunu’nda yer alan yasaların kadına yönelik şiddeti önlemede yeterli olup olmadığı, kadına yönelik şiddette problemlerin neler olduğu ve kadına yönelik şiddeti önlemede ne gibi çözüm önerilerinin bulunduğudur. Araştırmanın teorik yapısı, Pierre Bourdieu’nun sembolik şiddet kavramına dayanmaktadır. Araştırma bulguları, yasaların uluslararası kaynaklı olması nedeniyle yasalarla ilgili herhangi bir sorun bulunmadığını işaret etmektedir. Bununla birlikte, bu araştırma kadına yönelik şiddet konusunda kadınların mevcut bakış açılarını değiştirmelerinin gerekliliğini vurgulaması açısından önemlidir.