بازنمایی و ترسیم ابعاد هویت «دیگری» سفرنامه‌نویس مورد پژوهی: سفرنامة پیترو دلا وله - مه زاد شیخ الاسلامی; پریسا پوینده (پژوهش ادبیات معاصر جهان)
بی گمان سفرنامه ها در راستای تبیین هویت ملت‌ها بر پایه نظرات «دیگری» به عنوان ابزاری مؤثر مطرح هستند. درحقیقت سفرنامه‌نویس در مسیر شناخت «دیگری» و به نوعی شناخت «خود» گام برمی‌دارد و فزون بر توصیف «دیگری» تصویرشده، «خود» تصویرگر را نیز معرفی می‌کند. در این راستا شباهت‌ها و به ویژه تفاوت‌های فرهنگی که گاه مطابق الگوهای فکری پیشین سفرنامه‌نویس و در مواری بر پایه تعصبات گوناگون شکل گرفته‌اند دربرگیرنده اطلاعات گسترده‌ای درخصوص هویت فرد تصویرگر می‌باشند. مکتب فرانسوی تصویرشناسی، به ویژه پژوهش‌های پاژو، ابزاری مناسب با هدف بررسی مفهوم هویت در سفرنامه‌ها ارائه می‌کند. در این جستار سفرنامه پیترو دلا وله را با هدف تحلیل دیدگاه وی به عنوان «دیگری» ایتالیایی-اروپایی و ترسیم ابعاد هویتی سفرنامه‌نویس بررسی می‌کنیم. دلا وله با توصیف شرایط گوناگون سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و در مواردی قیاس این شرایط با آنچه نزد ملت خود، اروپاییان یا ترکان عثمانی رایج بود، اطلاعات ارزشمندی از ایران و ایرانیان دوره صفویان ارائه می‌کند؛ لیکن با نکته سنجی می‌توان از این مکتوبات در راستای شناخت «خود» سفرنامه‌نویس بهره جست.