Idea „prywatnego ekumenizmu” w filmach Tadeusza Konwickiego - Przemysław Kaniecki (Kwartalnik Filmowy)
Pojednawcze przesłanie Tadeusza Konwickiego adresowane jest przede wszystkim do społeczeństw: litewskiego, białoruskiego, rosyjskiego oraz polskiego; ufundowane zostało na kategorii wspólnej tożsamości. Kaniecki prezentuje analizy czterech filmów: trzech Konwickiego – Jak daleko stąd, jak blisko, Dolina Issy i Lawa oraz Kronika wypadków miłosnych w reż. Andrzeja Wajdy (adaptacja powieści Konwickiego). W filmach tych idea „ekumeniczna” wsparta jest m.in. na obrazie różnorodności kulturowej przedwojennej Wileńszczyzny i synekdochach trzech wielkich religii tego regionu (katolicyzmu, prawosławia i judaizmu). Kaniecki wyodrębnia w twórczości Konwickiego pierwiastek żydowski podkreślając, że choć jest on istotną składową refleksji kresowej tego autora, przesłanie „ekumeniczne” nie może być rozpatrywane jako skierowane do Żydów, gdyż ogólnoludzki grzech współwiny Zagłady wymaga ekspiacji, a nie pojednania.