Pomaganie skazanym na zagładę jako źródło destrukcji – na podstawie dokumentów osobistych Brandli Siekierkowej - Justyna Kowalska-Leder (Zagłada Żydów)
Okupacyjny dziennik Brandli Siekierkowej oraz jej pamiętnik z 1949 r. ukazują doświadczenia, które nie mieszczą się w głównych nurtach polskiej narracji historycznej. Autorka po likwidacji getta w Mińsku Mazowieckim w sierpniu 1942 r. znalazła wraz z mężem i dwoma synami schronienie we wsi Żwirówka, w gospodarstwie rodziny Bylickich. Jej świadectwa odsłaniają nieheroiczny wymiar długotrwałej i bezinteresownej pomocy, która zrodziła wzajemną niechęć obu stron. Nie wpisują się ani w „jasny” schemat narracji o Sprawiedliwych i ich podopiecznych, ani w model „obrzeży Holokaustu”, gdzie Polacy krzywdzą Żydów. Za sprawą notatek Brandli zyskujemy wgląd w obszar sytuujący się pomiędzy tymi dwoma typami narracji o polsko-żydowskiej przeszłości