Obraz dzieciństwa jako fetysz. „Miasto zaginionych dzieci” Jean-Pierre’a Jeuneta i Marca Caro - Joanna Spalińska-Mazur (Kwartalnik Filmowy)
W filmie Jean-Pierre’a Jeuneta i Marca Caro obraz dzieciństwa pełni rolę fetysza w sensie, jaki nadała temu pojęciu psychoanaliza spod znaku neofreudyzmu. Aby odsłonić prawdziwy lęk w obrazie rozszczepionym na dwie pozornie podobne sceny (sztucznie wywołanego snu z prologu i sceny snu przed kulminacją filmu Miasto zaginionych dzieci), symulowany jest przez reżysera pierwotny lęk dziecięcy. Obie sceny tego niepokojącego obrazu zakotwiczone są w tej samej przestrzeni symbolicznej. Biorąc pod uwagę całościowy obraz świata zaprezentowany w filmie, w którym dorośli to egoistyczne, oddające się dewiacyjnym zachowaniom, chore bądź bezmyślne istoty, śmierć Kranka wykradającego dzieciom marzenia senne to śmierć świata dorosłych. Tych dorosłych, którzy nie potrafią już podtrzymać własnych mechanizmów obronnych. W takim świecie dzieci traktowane są jak transfery energii dla utrzymania wypartych popędów dorosłych, a dzieciństwo to zaledwie obraz pozwalający zachować stabilność zinstytucjonalizowanego świata. Pytanie, skąd pochodzi ów obraz pełniący rolę fetysza, wydaje się mniej istotne niż pytanie, jak ten obraz działa. Zasadniczą rzeczą jest ustalenie stopnia jego trwałości.