Tapeta z widokiem. Barton Fink jako adept i prekursor - Maciej Stroiński (Kwartalnik Filmowy)
Stroiński przedstawia nowe odczytanie Bartona Finka (1991) braci Coen, polemiczne wobec ponowoczesnej perspektywy intertekstualnej. Kluczem do lektury filmu jest dla Stroińskiego pojęcie podmiotowości autokreatywnej, które postmodernizm odsyła do lamusa jako przeżytek modernizmu, a które z zapałem ożywia w swoich pracach Agata Bielik-Robson. W ujęciu „niepodmiotoburczym” (określenie Adama Lipszyca) Barton Fink jawi się jako twórca in progress, którego droga rozwoju koresponduje z poetycką Bildung ukazaną przez Harolda Blooma w Lęku przed wpływem. Autokreacja podmiotu, czyli pasmo samoprzemian, prowadzi do ambiwalentnego finału, gdzie z konieczności traci się, jednocześnie zyskując. W opisie ostatniego etapu twórczej Bildung odchodzi Stroiński od „gnostyckiej” interpretacji Blooma, który jeśli przewiduje jakieś końcowe „zawieszenie broni” i spełnienie, to tylko chwilowe i niepewne. Stroiński, idąc za intuicją Christophera Lascha, dostrzega możliwość trwałego „rozejmu” w fortunnej wymianie pokoleniowej.