Kırâat İlminin Türkiye'deki Seyri (Kırâat Bibliyografyası) - Fatih Cankurt (Yakın Doğu Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi)
Kur’an-ı Kerim, şifahi kültürün ağırlıklı olduğu Arap yarımadasındanazil olmuştur.Bu sebepledir ki, Hz. Ebubekir’in hilafetinekadar Yüce Kitab’ın hafızalarda, ezber ile muhafaza edilmesineyazılmasından daha fazla önem verilmiştir. O’nun okuyuş farklılıklarınıele alan kıraat ilmi de -doğası gereği-hoca-talebe ilişkisiiçerisinde nesilden nesile aktarılagelmiştir. Başlangıcından bugüneKur’an öğretimi ve kıraat ilminde “hocadan ahzetme” düsturuesas olsa da nüzulden belirli bir süre sonra bu ilim ile ilgili mevcutbilgilerin kitabi hale getirilmesi ihtiyacı ortaya çıkmıştır. Birçokkaynakta kıraat ilmi ile ilgili ilk eseri telif eden kişinin Ebu UbeydKasım b. Sellâm (ö. 224/838)olduğu bilgisi yer almaktadır. Özelliklekıraatleri ilk kez “yedi” tasnifine tabi tutan İbn Mücahid (ö.324)’den sonra,kıraatlerin tesbiti, hücceti gibi konular başta olmaküzere birçok konuda kaleme alınan eserler zaman içerisindeçoğalarak devam etmiştir. Bu makale, Türkiye’de kıraat alanındayapılan Türkçe dilindeki teliflerin ne zaman başladığı vezamaniçerisinde nasıl gelişim gösterdiğini tespit etmeyi; bu vesileylealanda doldurulmuş veya boş bırakılmış noktaların ilgili araştırmacılarp.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 8.0px Helvetica}tarafından görülmesini kolaylaştırmayı amaçlamaktadır.