Być w świecie, którego już nie ma. Kino Andrzeja Barańskiego - Sebastian Jagielski (Kwartalnik Filmowy)
Twórczość Andrzeja Barańskiego jest pośrednio autobiograficzna: skrywająca się za literackością (niemal wszystkie jego filmy powstały w oparciu o narracje (auto)biograficzne) osobowość reżysera objawia się przede wszystkim w indywidualnym stylu. Reżyser nie mogąc spotkać się z własnym ja bezpośrednio na taśmie filmowej, poprzez demonstratora obrazów przenosi tę konfrontację w sferę niewidoczną, a swego wysłannika wyposaża w dwa kontrastujące ze sobą spojrzenia: zdystansowane i nostalgiczne. To pierwsze jest konsekwencją konieczności egzystowania we wrogiej współczesności, jak i ucieczki w rzeczywistość cudzej pamięci, natomiast źródłem drugiego jest pamięć o przeszłości, która jest jego prawdziwą, duchową teraźniejszością. Nader szczególna i osobista twórczość Barańskiego interpretowana jest także w kontekście jej powikłanych relacji z kinem i kinematografią polską przełomu lat 70. i 80.