Eksperymenty z tożsamością w kinie queer - Małgorzata Radkiewicz (Kwartalnik Filmowy)
Kino queer jest obszarem negocjacji sposobów reprezentowania nienormatywnych tożsamości seksualnych i genderowych za pomocą eksperymentów z narracją i środkami filmowego wyrazu. Analiza wybranych filmów pozwala pokazać, czym charakteryzują się postawy poszczególnych twórców wobec queer i jak przekładają się one na narracyjne oraz stylistyczne rozwiązania. Poetyka New Queer Cinema, określana mianem „Homo-Pomo”, zawierająca w nazwie homoseksualizm i postmodernizm, jest tylko jedną z możliwych opcji. Jej inwarianty widoczne są już w twórczości Dereka Jarmana, uznanego za głównego przedstawiciela tego nurtu, ale niedającego się zamknąć – jako „artysta queerowy” – w jednym schemacie twórczym. Dla Isaaca Juliena najważniejsze było włączenie do problematyki queer kwestii związanych z rasowością i wielokulturowością, pozwalających na wieloaspektową reprezentację i reinterpretację zjawiska „czarnej queerowości”. Innym ujęciem tożsamości queer jest kwestia transgenderowości, która powraca w filmie Kimberly Peirce odtwarzającym historię Brandona Teeny i jego/jej genderowych wcieleń. We wszystkich analizowanych filmach obecna jest perspektywa krytyczna pozwalająca stworzyć queerowe reprezentacje alternatywne względem normatywnych wzorców (i obrazów) tożsamości.