Insulinooporność i hiperinsulinemia - czynniki ryzyka zespołu metabolicznego w populacji rozwojowej - Ewa Otto Buczkowska (Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism)
Występowanie insulinooporności w okresie pokwitania jest dobrze udokumentowane. Obniżenie wrażliwości na działanie insuliny (Sl) w tym okresie jest skojarzone z kompensacyjnym wzrostem sekrecji insuliny. Obserwacje powitaniowej insulinooporności wskazują, że stymulowany insuliną metabolizm glukozy w II-IV stadium pokwitania według Tannera jest o około 30% niższy niż u dzieci w I stadium pokwitania według Tannera, czy u dorosłych. Choć ten fenomen pokwitaniowej insulinooporności jest dobrze udokumentowany, to jego mechanizm nie został w pełni wyjaśniony. Pokwitaniowa insulinoopornośc występuje na etapie głębokich zmian w budowie ciała oraz w poziomie hormonów. Oporność organizmu na działanie insuliny powoduje w rezultacie wzrost produkcji tego hormonu przez trzustkę, manifestując się hiperinsulinemia. Otyłość rozpoczynająca się w dzieciństwie często poprzedza wystąpienie insulinooporności. Inne składniki zespołu insulinooporności także występują w okresie dziecięcym i młodzieńczym. Stany insulinooporności, hiperinsulinemii, dyslipidemii, nadciśnienia i otyłość, zwłaszcza występujące w konstelacji, są potencjalnymi czynnikami ryzyka wystąpienia aterosklerozy naczyń wieńcowych u młodzieży i młodych dorosłych. Wczesna modyfikacja diety, aktywności fizycznej i zachowań behawioralnych może stanowić prewencję rozwoju powikłań insulinooporności.