Animacja – abstrakcja. Narodziny nowej sztuki - Marcin Giżycki (Kwartalnik Filmowy)
Film abstrakcyjny – zauważa Giżycki – liczy sobie niemal tyle lat, ile samo malarstwo abstrakcyjne. W latach 1910-1912 Arnaldo Ginna i Bruno Corra (czyli bracia Corradini) prowadzili eksperymenty z „symfoniami” i „sonatami” barwnymi, czyli sekwencjami obrazów malowanych przezroczystymi farbami na czystej taśmie filmowej. Żadna z tych realizacji nie zachowała się do naszych czasów, ale dzięki szczegółowym opisom można je sobie wyobrazić i uznać za pierwsze przykłady filmu abstrakcyjnego. Giżycki przywołuje również innych twórców, którzy planowali zrealizowanie takich filmów (Pablo Picasso), a nawet przygotowywali wstępne rysunki i snuli rozważania teoretyczne (Léopold Survage). Stwierdza również, że film abstrakcyjny od samego początku był związany konceptualnie z muzyką. W dalszej części artykułu autor przedstawia bogate osiągnięcia Vikinga Eggelinga w dziedzinie kina abstrakcyjnego oraz zawiłe i pasjonujące losy jego współpracy z Hansem Richterem. W eseju czytamy również o Walterze Ruttmannie, który swoją koncepcję filmu abstrakcyjnego rozwijał niezależnie od Eggelinga i Richtera. Swoje rozważania Giżycki kończy stwierdzeniem, że zmagania z tą malarsko-filmowo-abstrakcyjną materią trwają nieprzerwanie od pierwszych eksperymentów braci Corradinich, a dziś komputer otworzył przed nimi nowe, niespenetrowane obszary.