Niezmienne prawo wielkiej śmierci. Otto Kulka, Pejzaże metropolii śmierci. Komentarz - Tadeusz Bartoś (Zagłada Żydów)
Otton von Kulka jako dziecko przebywał w „obozie rodzinnym” (Familienlager) w Auschwitz. Po wielu latach wspomina tamte czasy. Było to miejsce jego dojrzewania, poznawania świata, pierwszych kontaktów z wielką literaturą, także najszczęśliwszych momentów dzieciństwa. Kulka odkrywa, że ciągle jakby mieszka w Auschwitz, że nigdy nie opuścił „metropolii śmierci”. Wraca tam regularnie w swoich snach. Zastanawia się nad swoim stosunkiem do wszechobecnej w obozie śmierci. Pojmował ją jako coś nieusuwalnego, rodzaj wiecznego, koniecznego prawa, które spełniało się na jego oczach. W paradoksalny sposób odbierał śmierć jako dzianie się sprawiedliwości. Nie znał innego świata