Wartość prognostyczna humoralnych i metabolicznych markerów w ocenie ryzyka rozwoju klinicznej postaci cukrzycy typu 1 - Wojciech Młynarski; Krystyna Wyka; Joanna Bodalska-Łipińska; Witalij Andrzejewski; Agnieszka Zmysłowska; Jerzy Bodalski (Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism)
Moment ujawnienia się postaci klinicznej cukrzycy typu 1 poprzedzony jest wieloletnim okresem bezobjawowym.W tym czasie w surowicy krwi pojawiają się autoprzeciwciała skierowane przeciwko antygenom wysptrzustkowych, a destrukcji komórek β towarzyszą zmiany sekrecji hormonów: insuliny i peptydu C. Celempracy było określenie wartości prognostycznej markerów humoralnych odpowiedzi przeciwwyspowej (ICA,anty-GAD, anty-IA2 i IAA) oraz wyznaczenie stężenia progowego insuliny oraz peptydu C dla oszacowaniaryzyka ujawnienia się postaci klinicznej cukrzycy typu 1.Do oceny matematycznej wykorzystano wyniki oznaczeń przeciwciał i stężeń hormonów przeprowadzonychwśród 86 dzieci, które na podstawie obecności autoprzeciwciał zakwalifikowano do grupy znajdującej sięw fazie prediabetes (mediana czasu obserwacji 50 mies.). Z tej grupy wyodrębniono 8 (9,3%) dzieci (śr.wieku 11,2∓7,9 roku), u których po trwającym średnio 35 miesięcy okresie przedklinicznym, rozwinęła siępełnoobjawowa postać cukrzycy typu 1. Przeciwciała ICA oznaczano metodą IFP, a anty-GAD, anty-IA2 i IAA– metodą RIP. Stężenie insuliny oraz peptydu C w osoczu określano metodą radioimmunologiczną z wykorzystaniemzestawów firmy CIS Bio International (Francja). Przeprowadzona analiza skumulowanego prawdopodobieństwawolnego od choroby metodą Kaplana-Meiera wykazała pEFS równy 0,89 po 92 miesiącach obserwacji. Określono stopień ryzyka rozwoju choroby w okresie 80 miesięcy w badanej grupie dzieci.Dla osób z obecnymi ICA ryzyko wynosi 0,21, w grupie ICA+anty-GAD – 0,39, a wśród dzieci z ICA+IA2 – 0,74.Stwierdzono różnicę w stężeniach insuliny i peptydu-C między grupą dzieci, u których wystąpiły objawy cukrzycy typu 1, a pozostałymi dziećmi znajdującymi się w okresie prediabetes (odpowiednio: 9,9 vs. 21,45 µU/ml,p<0,008, 0,34 vs. 0,67 pmol/ml, p<0,001). Wyznaczono wartość progową dla stężenia insuliny (12,9 µU/ml)i peptydu C (0,45 pmol/ml), poniżej których istnieje wysokie ryzyko ujawnienia się postaci klinicznej choroby.Obecność i liczba wykrytych przeciwciał, jak również stężenie wydzielonych do krwi hormonów, ma istotne znaczenie dla prognozowania momentu rozwoju postaci klinicznej cukrzycy typu 1.